Z końcem XIX wieku, w latach 1888 i 1889 miały miejsce w Poznaniu ogromne powodzie, które sprawiły, że sytuacja mieszkaniowa w mieście stała się tragiczna. Ogromne straty materialne zwróciły wtedy wreszcie uwagę władz centralnych na konieczność nie tylko regulacji rzeki Warty, ale na całokształt warunków życia w mieście. 

W roku 1889 władze wojskowe zmniejszyły ograniczenia forteczne (Rayonbeschrankungen) na terenie wschodniego przedpola twierdzy (Chwaliszewo) i rozluźniły je na terenie zachodnim, dopuszczając tam murowaną zabudowę w dawnym rejonie III, a fachwerkową (mur pruski) w rejonie I, zaraz przy wykopie linii kolejowej. Wcześniej jednak, szczególnie w obrębie Jeżyc i Wildy, zdążyły powstać liczne budynki o konstrukcji szachulcowej (łączenie konstrukcji drewnianej z cegłą).

 Jednym z nich jest dom przy ul. Dąbrowskiego 17 – urokliwa budowla, częściowo piętrowa, na skrajach dwupiętrowa (mieszkalne poddasze). Całość pokryta jest dwuspadowym dachem o pięknej drewnianej konstrukcji.