Ulica Dąbrowskiego, najważniejsza oś komunikacyjna Jeżyc, powstała w roku 1828 jako szosa pocztowa do Berlina. Od 1900 roku nosiła nazwę Wielkiej Berlińskiej (w odróżnieniu od Berlińskiej – dziś 27 Grudnia). Odkąd Aleksander Lippowitz, przedsiębiorczy aptekarz i dagerotypista w jednej osobie, z wykształcenia chemik, założył tu w roku 1850, mniej więcej naprzeciwko wylotu Polnej, fabrykę nawozów sztucznych, stopniowo zaczęły wyrastać wzdłuż tej trasy domy z pruskiego muru, typowe dla całego rozległego przedpola pruskiej linii fortyfikacyjnej.

Wraz ze zniesieniem zakazu stawiania na tym obszarze budynków o trwalszej konstrukcji ulica zabudowała się szybko kamienicami czynszowymi. W swej dalszej części ulica Dąbrowskiego jest dwupasmową trasą wyjazdową w kierunku zachodnim, zbudowaną willami z okresu międzywojennego i powojennego.   Jednym z wielu ciekawych budynków położonych przy ulicy Dąbrowskiego jest kamienica zwieńczona bardzo charakterystyczną, figlarną wieżyczką – od roku 1923 siedziba Teatru Nowego im. Heleny Modrzejewskiej. 

Marcin Libicki w swoim przewodniku po Poznaniu zastanawia się, czy firmie Bohmer i Preul udał się ten projekt i czy „dziwaczny pseudo hełm na środkowej części dachu, wieńczony oryginalną latarnią zakończoną fantazyjnym szpicem nie był przesadą”. Chyba jednak nie – jedyne co może drażnić, to całkowita rozbieżność pomiędzy wyglądem dolnych i górnych kondygnacji. Różnica w nasyceniu dekoracją jest spora. Tak czy inaczej, jest to jeden z bardziej znanych budynków tej części Jeżyc – znamienny dzięki twórcom i wybranemu przez nich „stylowi” szachulca.